شعر: علی جعفری

ای همیشه ساکت و صبور.

ای سکوتِ جاودانهِ درختِ پیر

آسمان سر به زیر!

خنده های عاشقانه ات

از هجوم خلوت تمام کوچه های شهر کم مباد ...

ما به خاطر تو زنده ایم

ما و یاکریم ها

شاخه های سر به زیر بیدها

آسمان و ابرهای ساکت اش

یا بنفشه و نگاه عاشقانه اش ...

خنده تو از سکوتِ کوچه کم مباد

آخرین نسیمِ یادگار!

بی تو پیر می شویم و هیچ

دست جاودانه ای جوان مان نمی کند ...